سلسله مباحث تناسخ

  آگاهي يک بار به انسان داده ميشود و با مرگ از انسان ستانده مي شود.

(منظور من زندگي در اين جهان است و اگر تناسخ اشاره به زندگي قبلي و بعدي انسان دارد ، در جاي ديگر و با کيفيتي ديگر و نه با کالبد اختري و کالبد مادي موجود ، در آن هيچ شکي نيست و در کتب آسماني و کتب عرفا و ........... به آن تحت عناوين و به اسامي مختلف اشاره شده است.

در تناسخ نکته غير قابل باوري وجود ندارد ، بلکه مشکل اين است که انسان نبايد فکر کند که مي تواند تا ابد اشتباه کند ، به اين اميد که فرصت دوباره اي هست.

اگر اينگونه باشد که در تناسخ به آن اعتقاد است ، بس اصولآ احتياج به هيچ معلم و پيامبر و .... نيست!داستان کارما و دارما اگر حقيقت داشته باشد ،براي افراد بسيار بسيار اندکي است و نه براي عموم انسانها آن افراد خاص به نظر من کساني هستند که فرصت ياد شده را در راه شناخت و رسيدن به جايگاه اصلي خويش که همانا انسان بودن است طي کنند و از آنجا که اين راه "راه دل" است ، يعني رسيدن به: خويشتن خويش اگر در اين دنيا کساني مي آيند و مي روند و فقط به فکر همه چيز هستند به غير از خواسته اصلي.

( علت وجودي خويش )

شايد ايده تناسخ درست باشد و به انسان فرصت هايي دوباره داده شود ، ولي تا وقتي که انسان از اگاهي قبلي خود بي بهره باشد هيچ ارزشي ندارد ،حتي اگر اين کار ميلياردها دفعه تکرار شود.

اعتقاد به تناسخ مانند داستان امتحانات  ثلث سوم است که شاگرد به اميد خواندن درس در تابستان در خرداد تجديد ميشود و به اميد شهريور مي نشيند!!

البته دو طرف بسيار سخن و استدلال در اين باره مي توانند بياورند ، ولي اگر انسان به دل خويش نظر بيفکند ، جواب سخن را خواهد گرفت !ذهن انسان انقدر بزرگ و وسيع است که ميلياردها نکته مانند تناسخ و بهشت و جهنم و ......... در آن بوجود مي آيد و باز هم جا دارد که به ماءوراي همه آنچه تا بحال انسان با خود انديشيده بينديشد.!

به نقل از ؟؟؟